కొన్ని నెలల క్రితం నేను “మార్గళి రాగం” అనే తమిళ సినిమా చూసాను.కొన్ని నెలల క్రితం నేను “మార్గళి రాగం” అనే తమిళ సినిమా చూసాను. సినిమా అంటే మామూలు సినిమా కాదు. శ్రీమతి బోంబే జయశ్రీ, శ్రీ టి.యం.కృష్ణ గారు కలిసి చేసిన రెండు గంటల కచేరీ ని అద్భుతంగా ఫిల్ము చేసారు.

సాధారణంగా కచేరీల్లో గాయకుడు/గాయని ఎంత బాగా పాడినా, గొప్ప సౌండ్ సిస్టం వుంటే కానీ దాన్లోని అందం అంతగా బయటికి రాదు. బహుశా మంచి సౌండ్ సిస్టం వుంటే తంబూరా నాదం కూడా ఎంత శ్రావ్యంగా వుండగలదో చూపించటానికి ఈ సినిమా తీసి వుంటారు, శ్రీ జయేంద్ర పంచాపకేసన్.

ఈ సినిమా ట్రైలర్ ని ఇక్కడ చూడండి.
http://www.margazhiraagam.com/trailer/index.html

ఈ సినిమాలో వినిపించే అద్భుతమైన సంగీతాన్ని గురించి నేనెక్కువగా చెప్ప దలచుకోలేదు. కానీ, ఏ మాత్రం అవకాశం వున్నా, మంచి థియేటర్ లో డిజిటల్ సౌండ్ సిస్టం మీద ఈ పాటలని వినమని మాత్రం సూచిస్తాను.

ఈ సినిమాలో బోంబే జయశ్రీ కంటే టి.యెం.కృష్ణ చాలా బాగా పాడేరు. అన్నిటికంటే ఆయన బెహాగ్ రాగం లో పాడిన “సారమైన మాటలెంతొ చాలు చాలు రా” అనే జావళి! ఆ తరువాత అదే జావళీ ని గురుచరణ్ పాడినా, టి.యెం. కృష్ణ అంత గొప్పగా పాడలేదు.

ఇదే జావళీ యూట్యూబ్ లో వినండి. పాడిన వారు శ్రీ సుబ్రమణ్యం గారు.

http://www.youtube.com/watch?v=kY4Avk4zpuw
అంతకు ముందే “శృంగారానికీ బూతు (పోర్నోగ్రఫీ) కీ ఏమిటి తేడా” అనే చాలా పెద్ద చర్చ జరిగింది. ఈ పాట వింటుంటే నాకు సమాధానం కొంచెం అర్ధమైంది.

శృంగారంలో స్త్రీ భోగ్య పదార్థం కాదు. మనసులో కలిగే ప్రేమ భావనలకి శారీరికమైన వ్యక్తీకరణ (ఎక్స్ ప్రెషన్) ఇచ్చే కళాకారిణి. ఆమె శ్రంగార పరమైన భావ వ్యక్తీకరణ చూసినప్పుడు ప్రతీ మగ వాడికీ తనను ప్రేమించి, తను ప్రేమించే స్త్రీ గుర్తొస్తుంది. ఆమె మనసులో కలిగే ప్రేమ భావనైనా, ఎక్స్ ప్రెషనైనా ఆమె ప్రేమికుడి కోసం. ప్రపంచం లో వున్న మగవాళ్ళందరికోసం కాదు.

 అందుకే చీర విప్పి నిలబడే సినిమా హీరోయిన్లని చూస్తే, అవమానమూ, అసహ్యమూ కలుగుతాయి. అందమైన జావళి వింటే, పెదవులపైన చిన్న చిరునవ్వు మొలుస్తుంది . (ఇది నా అభిప్రాయం మాత్రమే- నిరూపించబడిన నిజం, ప్రొవెన్ ఫాక్ట్ కాదు.)

నవంబరు కౌముదిలో నా వ్యాసం ఇక్కడ చదవండి.

nov_2009_mAmamchimAsTAru

మళ్ళీ ఆస్ట్రేలియా ప్రభుత్వం ముందు “పడవ కాందిశీకుల” సమస్య పెను భూతంలా నిలబడింది, నన్నేం చేస్తావంటూ!

మళ్ళీ ఆస్ట్రేలియా ప్రభుత్వం ముందు “పడవ కాందిశీకుల” సమస్య పెను భూతంలా నిలబడింది, నన్నేం చేస్తావంటూ!

పెద్ద “హ్యూమన్ ట్రాజెడీ”. ఎవరికీ సరైన పరిష్కారం తెలియని సమస్య, ఆస్ట్రేలియా, ఇండొనీషియా ప్రభుత్వాలు ఉమ్మడిగా తల పట్టుకుంటున్న సమస్య.

అక్టోబరు మధ్యలో ఒక శిధిలావస్తలో నున్న పడవనూ, దాని పైనున్న రెండువందల యాభై అయిదుగురు శ్రీలనంక తమిళ కాందిశీకులనూ ఇండోనీషియా తీర ప్రాంతం వద్ద పట్టుకున్నారు.  వీరి కొరకు ఇండొనీషియా ప్రభుత్వం తీరంలో ఒక తాత్కాలిక షెల్టర్ ని నిర్మించింది.

ఈ పడవ ఇండొనీషియా తీరం వదిలి ఆస్ట్రేలియాకి “ఇల్లీగల్ ఇమ్మిగ్రంట్స్” ని మోసుకొస్తుందని ఉప్పందగానే, ఆ పడవని పట్టుకుని ఆపెయ్యాల్సిందిగా ఆస్ట్రేలియా ప్రభుత్వం ఇండొసీషియా ప్రభుత్వాన్ని అడిగింది. ఇండొనీషియాకి ఆస్ట్రేలియా చాలా సార్లు చేసిన ఆర్ధిక సహాయం దృష్ట్యా, ఇండొనీషియా ప్రభుత్వం ఆ అభ్యర్ధనను మన్నించి వెంటనే తన నావిక దళాన్ని రంగం లోకి దింపి పడవను ఇండొనీషియ పన్నెండు మైళ్ళలోపే పట్టుకుంది. (ఏ దేశ తీరానికైనా పన్నెండు నాటికల్ మైళ్ళ (22 కిమీలు) దూరం ఆ దేశానికే చెందినదే (టెరిటోరియల్ వాటర్స్). అది దాటింతరువాత (ఇంటర్నేషనల్ వాటర్స్) ఏ ప్రభుత్వపు ఆంక్షలూ పని చేయ్యవు. అలాగే పన్నెండు నా.మైళ్ళ లోపల వుండే వాళ్ళ సమస్యలన్నీ ప్రభుత్వం సమస్యలౌతాయి. అందుకే ఇమ్మిగ్రషన్ అధికారులు దొంగతనంగా వొచ్చే పడవలని పన్నెండు నాటికల్ మైళ్ళవతల నిలబెడితే, వెళ్ళే పడవలని పన్నెండు నా.మైళ్ళ లోపలే అరెస్టు చేస్తారు.)

ఈ పడవని ఆపి అందులో వున్న వారిని తీరంలో వుంచాలని అనుకున్న రెండు ప్రభుత్వపు అంచనాలనీ తారు మారు చేస్తూ, ఆ పడవలోంచి వాళ్ళు దిగమని మొండికేసారు. పడవ మీద వున్న వాళ్ళందరూ “అడుగు ముందుకేసారో, పడవ పేల్చేస్తామని” బెదిరించారు. వేళితే ఆస్ట్రెలియాకే వెళ్తామనీ, ఇండొనీషియాలో దిగమనీ తెగేసి చెప్పారు.ఈ ఇంజను చెడిపోయి, నీళ్ళల్లో నిస్సహాయంగా నిలబడ్డ పడవలో ఆస్ట్రేలియా చేరటానికి వాళ్ళంతా తలా పదిహేను వేల అమెరికన్ డాలర్లు వెచ్చించారు.

ఈ పడవ ఇలాగుండగా, ఇండోనీషియా తీర ప్రాంతంలో ఇంకొక పడవ మనుషులతో సహా మునిగి పోయే పరిస్థితిలో వుందని భోగట్టా అందిన ఆస్ట్రేలియన్ నావిక దళం వెళ్ళి ఆ పడవ మీద ఉన్న డెభ్భై అయిదుమందినీ ఆస్ట్రేలియన్ కస్టంస్ పడవ “ఓషేనిక్ వైకింగ్” మీదకి చేర్చారు. ఆ పక్కనే వున్న రీయౌ దీవుల గవర్నర్ అబ్దుల్లా వాళ్ళని తమ దేశంలో కాలు పెట్టనివ్వమని నిర్మొహమాటంగా చెప్పారు.

మళ్ళీ ఇండోనీషియానే అడిగింది ఆస్ట్రేలియా ప్రభుత్వం. కొంచెం గొణుగుతూనే ఒప్పుకున్నారు వాళ్ళు. కానీ ఈ పడవ వాళ్ళు కూడా ఆస్ట్రేలియా తప్ప ఇంకెక్కడా దిగమని పడవలోనే మగ్గుతున్నారు!

ఏం చేయాలో అర్ధం కాక ప్రధాని కెవిన్ రాడ్ ప్రభుత్వం తల పట్టుకుంది.

తీరానికి చేర్చిన తరువాత వాళ్ళ మీద దర్యాప్తు సాగుతుంది. వాళ్ళు “ఇల్లీగల్ ఇమ్మిగ్రంట్స్” అని తేలినట్టయితే వారిని వెనక్కి పంపేస్తారు. నిజంగా ప్రాణ భయంతో పారిపోతున్న కాందిశీకులని తేలితే వారికి పునరావాసం కల్పిస్తారు.

చాలా వరకు ఆస్ట్రేలియన్ ప్రజలు కాందిశీకులని సహృదయంతో రానివ్వమని ప్రభుత్వానికి లేఖలు రాస్తారు. కానీ మారుతున్న ఆర్ధిక పరిస్థితులూ, తగ్గుతున్న ఉద్యోగా భద్రతా, వీటన్నిటి వల్లా, వీళ్ళని రానివ్వకూడదనే అభిప్రాయమే ఎక్కువగా వినపడుతోంది.

రానివ్వకపోతే మూక ఉమ్మాడిగా ఆత్మ హత్యలు చేసుకుంటామని వాళ్ళు బెదిరిస్తున్నారు. వాళ్ళకేమైనా అయితే మానవ హక్కుల సంఘం ప్రభుత్వాన్ని దుమ్మెత్తి పోస్తుంది. రానిస్తే వెల్లువౌతున్న ప్రజా నిరసన.

ఇప్పటికింకా దాదాపు రెందు లక్షల మంది శ్రీ లంక తమిళులు శిధిలమౌతున్న పడవల్లో దూర ప్రాంతాలకి ప్రయాణిస్తున్నారని భోగట్టా!

వీళ్ళందరి పరిస్థితికీ ఎవరు కారణం? మూడవ ప్రపంచపు దేశాల్లో ఎంత యుధ్ధాలు జరిగితే తమకంత మంచిదని రెండు వర్గాల వాళ్ళకూ మారణాయుధాలు చవకగా అమ్ముతూ, ఎకడా యుధ్ధ జ్వాలలు ఆగకుండా వాటిల్లో ఆజ్యం పోస్తూ పౌరోహిత్యం చేసే అగ్ర రాజ్యాలదా? మారణాయుధాలతో తీరిపోయేది మనమే కానీ సమస్యలు కాదన్న సంగతి గుర్తించకుండా తమ తోటి ప్రజలని శలభాల్లాగా అగ్నికి ఆహుతి చేసే నాయకులదా? మనిషికీ మనిషికీ చర్మపు రంగుతో సహా అన్ని రకాల తేడాలనూ, ఆ తేడాల వల్ల మనసుల్లో పుట్టే అభద్రతా భావాలనూ సృష్టించిన ప్రకృతిదా?

అసలీ సమస్యకి పరిష్కారం ఏది?ఎవరికైనా తెలుసా?

“హల్లో షరాడా! నైస్ సీయింగ్ యూ హియర్”

“హల్లో షరాడా! నైస్ సీయింగ్ యూ హియర్”
 పదేళ్ళుగా ఇక్కడే వుంటున్నా వీళ్ళ “షరాడా” అనే పిలుపు నాకూ, నా “శారద” అన్న పేరు వీళ్ళకూ అలవాటు కాలేదు! పేపర్లోంచి చిరాగ్గా తలెత్తి చూసాను. నాతో పాటే పని చేసే డేవిడ్.
డిఫెన్స్ ఆపెరేషన్స్ రీసెర్చి సింపోసియం కోసం మెల్బోర్న్ వొచ్చాను. టీ, లంచ్ బ్రేకుల్లో నాకు అందరితో ఏం మాట్లాడాలో పెద్దగా తోచదు. అందుకే ఒక మూల పుస్తకం పట్టుకుని కూర్చున్నాను.

అతను కూర్చుంటాడేమోనని పక్కకి జరిగి చోటిచ్చాను. అతనితో నేనింతకుముందు కొన్ని చిన్న చిన్న ప్రాజెక్టుల్లో పని చేసాను. చాలా తెలివైన వాడు. మా ఇద్దరికీ మా డివిజన్ లో ‘మేథమెజీషియన్స్” (mathemajicians) అని పేరు పెట్టారు! ఆఫీసు పనివిషయం తప్ప పెద్దగా మాట్లాడటానికేమీ వుండదు. అయినా నేను ఒంటరిగా బోరవుతున్నానేమోనని వచ్చి పలకరించి వుంటాడు.

అంత వరకూ సింపోసియంలో వచ్చిన రీసెర్చి గురించీ, మేము ప్రస్తుతం చేస్తున్న ప్రాజెక్టుల గురించీ మాట్లాడుకున్నాము. తరువాత నా చేతిలో పేపరూ, రాజకీయాలూ వీటి మీదకి మళ్ళింది.
“రాత్రి కాంఫరెన్స్ డిన్నర్కి వస్తున్నావా” అనడిగాడు.
నాకు పార్టీల్లో పది మందితో మాట్లాడాలంటే గుండె దడా, కాళ్ళల్లో వణుకూ, చేతుల్లో చెమటా లాటి సమస్యలుండటంతో నేను వీలైనంత వరకూ కాన్ఫరెన్సు డిన్నర్లు ఎగ్గొడతాను. దానికి తోడు శాకాహార భోజనం సమస్య వుండనే వుంది. అందుకే వీలు కాకపోవచ్చని నసుగుతూ చెప్పాను.
“కాదు, కాదు! ఇవాళ డిన్నర్లో కిం బీజ్లీ వచ్చి ప్రసంగిస్తున్నాడు. నువు తప్పకుండా రావాలి వినటానికి,” అన్నాడు. ఆ మాటతో నాకు కుతూహలం పెరిగింది.

ప్రొఫెసర్ కిం బీజ్లీ ఆస్ట్రేలియాలో లేబర్ పార్టికి నాయకుడు. 1996 నించీ 2001 వరకూ పార్లమెంటులో ప్రతిపక్ష పార్టీ నాయకుడిగా పని చేసారు. రాజకీయాల్లోంచి రిటైరయి ఇప్పుడు యూనివర్సిటీ ఆఫ్ వెస్టర్న్ ఆస్ట్రేలియాలో రాజకీయ శాస్త్రమూ, అంతార్జాతీయ సంబంధాలూ బోధిస్తున్నారు. లేబర్ పార్టీ ప్రభుత్వంలో ఆయన రక్షణ శాఖ మంత్రిగా, డిప్యూటీ ప్రైం మినిస్టరుగా బాధ్యతలు నిర్వహించారు. వాక్చాతుర్యానికీ, తెలివి తేటలకీ ఆయన మారు పేరు.

సరే వెళ్దామనుకున్నాను కానీ, పార్టీ అయింతరువాత నేనొక్కదాన్నీ అర్ధ రాత్రి ఒంటరిగా నేనుండే హోటల్ కి రావాలి. నాతో వచ్చిన మిగతా కోలీగ్స్ వేరే హోటల్ లో వున్నారు. ఎవరినైనా తోడు రమ్మని అడగాలంటే మొహమాటంగా అనిపించింది.
“రాత్రి డిన్నర్ లో కలుద్దామయితే” అంటూ డేవిడ్ వెళ్ళబోతున్నాడు. ఈసారి జాగ్రత్తగా వివరించాను. నాకు రాత్రి పూట ఒంటరిగా బయటికెళ్ళటం అంత ఇష్టం వుండదని.

“అదంత సమస్య కాదు. నేను తీసికెళ్ళి దిగబెడతాను. ఆరున్నరకల్లా రెడీ గా వుండు.” టైమవటంతో కాన్ ఫరెన్స్ హాల్లోకి నడిచాము.
ఆ సాయంత్రం డిన్నర్కి సింపుల్ గా స్కర్టూ షర్టులో నన్ను చుసి, “యూ లుక్ వెరీ నైస్” అంటూ నవ్వాడు డేవిడ్. అప్పటి దాకా సైంటిస్టుగానే మాట్లాడిన నాకు కొంచెం మొహమాటంగా అనిపించింది.

భోజనమూ, ప్రొఫెసర్ బీజ్లీ స్పీచీ అంతా బాగా జరిగాయి. సాధారణంగా శాకాహార భోజనం అనగానే విసుగ్గా చూస్తారు.  కానీ ఈ సారి భోజనం చాలా నచ్చింది. డిన్నర్ హాల్లోకి రాగానే నన్ను మిగతా కొలీగ్స్ తో వదిలేసి డేవిడ్ వెళ్ళిపోయాడు. మా ఆఫీసులోనే పని చేసే సుసాన్ కళ్ళు చెదిరేంత అందమైన సెక్సీ గౌను వేసుకొచ్చింది. సగం పైగా ఒళ్ళు కనిపిస్తున్న ఆ గౌనులో ఆమె చాలా అందంగానే వున్నా, ఆమె పక్కన కూర్చోవాలంటే నాకు కొంచెం సిగ్గనిపించింది. కానీ చాలా మంది మగవాళ్ళు వొచ్చి, “ఇక్కడ కూర్చోవచ్చా” అని అడిగితే నవ్వు కూడా వచ్చింది.

రాత్రి పదిన్నరకి సుసాన్ బయటికొచ్చే సుచనలేమీ కనిపించలేదు. మెల్లిగా డేవిడ్ ని వెతుక్కుంటూ వెళ్ళాను. నన్ను చూడగానే, “డు యూ వాంట్ టు గో?” అంటూ లేచి తన కోటు తీసుకుని వచ్చాడు.

ఇద్దరం బయటికొచ్చి ఫెడరేషన్ స్క్వేర్ వైపు నడవటం మొదలు పెట్టము. “అమెరికన్లు ఎంతటి త్యాగ ధనులు” అన్న కిం బీజ్లీ మాటలను తలచుకుంటే నాకు నవ్వాగటం లేదు.

రాజకీయాలూ, ఆఫిసు పనీ, ఆఫిసు రాజకీయాలూ మాట్లాడుకుంటూ నడిచాము. చలికాలం వెళ్ళిపోయి వసంతం వచ్చేసినా మెల్బోర్న్ చలి గజ గజా వణికిస్తూంది.

“పోనీ నా కోటు వేసుకుంటావా?” డేవిడ్ అడగటంతో చిరాకొచ్చింది. బయట ఆడదాన్నని నాకేదో కన్సెషన్లు ఇవ్వటమూ, షివల్రీ చూపించటమూ నాకంతగా నచ్చవు. అయినా మొత్తం మీద నాకా సాయంత్రం చాలా బాగా గడిచిందనిపించింది.
మాటల్లోనే హోటలొచ్చేసింది.

“రేపు కాన్ ఫరెన్సు ఆఖరి రోజు, ఎయిర్ పోర్టుకెలా వెళ్తావు?” అడిగాడు డేవిడ్.
“ఇంకా ఏదీ ఆలోచించుకోలేదు.”
“నీకేమీ ప్రోబ్లెం లేకపోతే ఇద్దరమూ కేబ్ షేర్ చేసుకోవచ్చు.”
చాలా సార్లు ఎయిర్ పోర్టు నించి టేక్సీలు షేర్ చేసుకుని వెళ్ళటం అలవాటే కాబట్టి, సరేనన్నాను.
మర్నాడు కాన్ ఫరెన్సు ముగిసి మెల్బోర్న్ డిఫెన్సు ఆఫీసు మెయిన్ గేటు వైపు నడుస్తున్నాము.
“ఇందాక పేపరు చాలా బాగుంది కాదా,” అంటున్నాడు డేవిడ్. నేను వింటున్నాను.
“అతని కేలిక్యులేషన్ చూస్తుంటే నాకొక డర్టీ జోకు గుర్తొస్తుంది,” ఇంకా అన్నాడు.
ఒంటరిగా వున్నప్పుడు నాకు మగవాళ్ళు చెప్పే బూతు జోకులు వినటం ఇష్టం వుండదు. విననట్టు మొఖం పక్కకి తిప్పుకున్నాను. అయినా అర్ధం చేసుకోనట్టు, “ఇది విను…” అంటూ ఒక అసహ్యమైన జోకు చెప్పి పడీ పడీ నవ్వడం మొదలు పెట్టాడు.
నేనే మాత్రం నవ్వకుండా మొఖం కఠినంగా పెట్టుకుని నడిచాను.

ఆ తరువాత ఇంక మరెందుకో నాకతనితో మాట్లాడాలనిపించలేదు. ఎయిర్ పోర్టులో, విమానంలో అంతా పుస్తకం లోనో లేప్ టాప్ లోనో తల దూర్చేసి గడిపాను.

నాకు నేనే చాలా కాంట్రడిక్షన్ల ముళ్ళ చెట్టులాగనిపిస్తాను అప్పుడప్పుడు. మగవాళ్ళు నాతో అతి మర్యాదగా, పేట్రనైజింగ్ గా వుంటే వొళ్ళు మంట. పోనీ తమ తోటి మగవాళ్ళతో మాట్లాడినట్టు మొరటుగా మాట్లాడితే ఆడదానిగా నాకు ఇవ్వాల్సిన గౌరవం ఇవ్వటంలేదని కోపం!

“ఎలా వేగేది నీతో! ఏం చేసినా నీకు కోపమే. నేను కాబట్టి నిన్ను భరిస్తున్నాను,” అంటాడు స్వీట్ హోం లో బుచ్చి బాబు లాటి వాడు, మా ఆయన (తమిళం లోనే!) నిజమేనేమో!

—————–

వ్యక్తిగత ప్రైవసీ కొరకు పేర్లు మార్చేను.

నా ఈ  కథను గురించి నాకు భిన్న అభిప్రాయాలు వినిపించాయి. ముగ్గురు సంపాదకులు బాలేదనుకుంటే, ఇద్దరు ప్రముఖ రచయితలు చాలా బాగుందన్నారు. మిగతా  వాళ్ళేమంటారో నన్న కుతూహలంతో కథనూ, కథలో నా ఆలోచనలనూ పంచుకుంటున్నాను.
-శారద

యత్ర నార్యస్తు పూజ్యంతే

ప్రతీ సారీ బొమ్మల కొలువు ఐపోయి బొమ్మలు సర్దేయగానే నాకు మొదట వచ్చే భావన, “ఇంకో సంవత్సరం అయిపోయింది! పిల్లలిద్దరూ ఇంకో యేడు పెద్దై పోయారు” అనే ఒకలాంటి దిగులు.
బొమ్మల కొలువూ పేరంటాలూ, దసరా పండగా అన్నీ ముగిసిపోయి దీపావళి దగ్గర పడుతుంది. అయినా ఆ పేరంటంలో నా కెదురైన ప్రశ్నలకీ సందేహాలకీ జవాబులు దొరకనే లేదు. ప్రతీ సారీ బొమ్మల కొలువు ఐపోయి బొమ్మలు సర్దేయగానే నాకు మొదట వచ్చే భావన, “ఇంకో సంవత్సరం అయిపోయింది! పిల్లలిద్దరూ ఇంకో యేడు పెద్దై పోయారు” అనే ఒకలాంటి దిగులు.

మా అడిలైడ్ నగరంలో బొమ్మల కొలువుల హడావిడే హడావిడి. దాదాపు ఏడెనిమిది కుటుంబాలు అందమైన బొమ్మల కొలువులు పెట్టి శని ఆదివారాలు పేరంటానికి పిలవటం జరుగుతుంది. మళ్ళీ ఈ కో-హోస్టులందరూ వాళ్ళలో వాళ్ళు టైం అడ్జస్టు చేసుకుని ఒకళ్ళ పేరంటం ఇంకొకళ్ళు ఏదీ మిస్సవకుండా వెళ్తారు. ఇది ఆపరేషన్ రీసెర్చి లోలా చేసినట్టు ఎవరు ఏ ఇంటికి ఎప్పుడు వెళ్ళాలి అని లెక్క కడతారా అని మా వారు వెక్కిరిస్తూ వుంటారు. బొమ్మల హడావిడి తో పాటు పాటల హడావిడి అంతా ఇంతా కాదు. సంగీతం టీచర్లు పోటీలు పడి వాళ్ళ వాళ్ళ విద్యార్థులకు అమ్మవారి మీద ఒకటో రెండో కీర్తనలు నెర్పిస్తారు. ఆ పిల్లలు పాడిన పాట పాడకుండా నాలుగు రోజులూ నెట్టుకొస్తారు.

గుళ్ళో తొమ్మిది రోజులూ పూజా, సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలూ వుంటాయి. మా కుటుంబానికి ఒక రోజు కేటాయిస్తారు. నలభై అయిదు నిమిషాల కార్యక్రమంలో మేం నలుగురం తెలుగూ తమిళ శ్రోతలని సమానంగా సంతోష పెట్టటానికి ప్రయత్నిస్తాము. 

ఈ సంవత్సరం మా పెద్దమ్మాయి మధువంతి, గౌడ మల్ హార్ రాగంలో “సారస ముఖి సకల భాగ్యదే”, మా చిన్నమ్మాయి అనన్య రవిచంద్రిక రాగంలో “నిరవధి సుఖదా నిర్మల రూపా” అనే కీర్తనా పాడేరు. మా వారు తన ఫ్లూట్ మీద “వాతాపి గణపతిం భజే”, ఊతుక్కాడు వారి “ఎన్న తవం సైదనై” అనే పాటా వాయించారు. నేను అమృతవర్షిణిలో “ఆనందామృతాకర్షిణీ, అమృతవర్షిణి” పాటా, అరుణగిరినాథర్ తిరుప్పుగళ్ పాడేను. మా వూళ్ళో గుళ్ళో పాటలకి చప్పట్లు కొట్టరు! ఎందుకంటే అదంతా భగవంతుడికొరకే అన్న భావంతో.

ఆడ పిల్లలున్న వాళ్ళు (నా లా) పిల్లలకి అందమైన బట్టలూ నగలూ వేసి సంబరపడతారు. “ఆడ పిల్లలుంటే ఆ పండగ సందడే వేరు” అని అందరూ అంటూంటే నేను మురిసిపోవటంలో తప్పేమిటి చెప్పండి?

నిజానికి దసరా బొమ్మల కొలువులూ, వరలక్ష్మీ వ్రతాలూ స్త్రీత్వాన్ని సెలెబ్రేట్ చేస్తూ, ఆడవాళ్ళకి దైనందిన జీవితమ్నించి ఆట విడుపు ఇవ్వటానికీ ఏర్పడ్డ పండుగలు. కానీ భర్త బ్రతికి వున్న స్త్రీలు మాత్రమే తాంబూలమూ పసుపు కుంకుమా అందుకోవటానికి అర్హులు అన్న సాంప్రదాయిక నియమం నాకెందుకో అంతగా నచ్చదు.

మా స్నేహితుల్లో ఒకావిడ కొత్తగా కేన్ బెర్రా నించి వచ్చారు. వృధ్దురాలైన తల్లీ, ఇరవై యేళ్ళ కూతురితో ఆవిడ ఒంటరిగా వుంటూ వుంటరు. ఎప్పుడు పలకరించినా చిరు నవ్వుతో పలకరించే ఆవిడంటే అందరికీ అభిమానమే. ఆవిడా మా ఇంటికి పేరంటానికి కూతురితో వచ్చారు. అందరికీ తాంబూలం ఇవ్వబోతున్నాని తెలియగానే ఆవిడ గబ గబా లేచి బయటకి వెళ్ళారు. నాకు మనసు చివుక్కుమంది. వాళ్ళ అమ్మాయికి తాంబూలం ఇచ్చి, కొంచెం జంకుగానే పిలిచాను, “మీరూ వచ్చి తాంబూలం తీసుకొండి” అని. ఆవిడ ఎప్పట్లానే చిరు నవ్వుతో “మా అమ్మాయి కిచ్చావు కదా, అంతే చాలు శారదా” అన్నరు. ఇంకా ఆ విషయం మీద ఆవిడని ఇబ్బంది పెట్టటం ఇష్టం లేక నేను వదిలేసాను.

కానీ తరువాతంతా నాకు భయం వేసింది. నేనావిడని కావాలని అవమానించానని ఆవిడ అనుకున్నారా? నా గొంతులో జంకుని గుర్తు పట్టి ఆవిడ ఇంకా నొచ్చుకున్నారా? నేను మామూలుగా పిలిచి వుంటే ఆవిడ వచ్చి తీసుకునే వారా? ఆవిడతో ఆ విషయం ప్రస్తావించటం కూడా నా కిష్టం లేదు.

ఇంకా నాకు నా నమ్మకాలూ అభిప్రాయం ప్రకారం ఆవిడకి తాంబూలం ఇవ్వటం సరైన పనో, లేక ఆవిడ నమ్మకం ప్రకారం ఇవ్వకుండా వుండటం సరైన పనో అర్ధం కావటం లేదు. 

ప్రశ్నలూ జవాబుల సంగతలా ఒదిలేస్తే మా పిల్లలు చక్కగా మెట్లు పెట్టి పై మెట్టు మీద దేవతలనీ, తరువాత మనుషులనీ, తరువాత పశు పక్ష్యాదులనీ పెట్టటం, వాటికి రోజూ దీపం వెల్గించి నైవేద్యం పెట్టటం అన్నీ బాగా ఎంజాయ్ చేసారు.

పండగైన మర్నాడు బొమ్మలన్నీ సర్ది లోపల దాచేసింతరువాత మా పిల్లలిద్దరూ “బొమ్మలన్నీ తీసేస్తే ఇల్లంతా బోసి పోయిందమ్మా” అనుకున్నారు.

ఇంకో పదేళ్ళయి నా బొమ్మలు రెండూ వాళ్ళ జీవితాలు వెతుక్కుంటూ వెళ్ళిపోతే నా ఇల్లెంత బోసి పోతుందో ననుకున్నాను.

యాదృచ్చికం

సెప్టెంబరు నెల కౌముది లో నా కథ “యాదృఛ్ఛికం” చదివి మీ
అభిప్రాయం చెప్పండి.

http://www.koumudi.net/Monthly/2009/september/index.html

రాగాల వారాంతం

శారద

ఆగస్టు పదిహేను-పదహారు వారాంతం మా అడిలైడ్ లో చాలా రాగాలు పలికించింది.

ఆగస్టు పదిహేను-పదహారు వారాంతం మా అడిలైడ్ లో చాలా రాగాలు పలికించింది

శనివారం (ఆగస్టు పదిహేను): సుప్రసిధ్ధ నేపథ్య గాయకుడు శ్రీ మనో గారి సంగీత కార్యక్రమం జరిగింది. తెలుగు తమిళ కన్నడ సంఘాల అధ్వర్యంలో జరిగిన ఈ కార్యక్రమంలో ఆయన దాదాపు మూడు నాలుగు గంటలు చాలా పాటలు  పాడి ప్రేక్షకులని సంతోషపెట్టారు.

 అయిదున్నర ప్రోగ్రాం ఆరింటికి మొదలవుతుందా లేక ఆరున్నరకా  అని అయిదున్నరకే వచ్చి కూర్చున్న కొందరు బుధ్ధిలేని ప్రేక్షకులు పందాలు వేసుకుంటుండగా ఆరుంపావుకి కార్యక్రమం మొదలయింది.

కార్యక్రమాన్ని ప్రారంభించే ముందు అన్ని భాషల్లోనూ ఆయన్ని గురించిన వ్యాఖ్యానం ఇచ్చారు. తెలుగు భాషలో మాట్లాడటనికి స్టేజి ఎక్కిన వక్త, అచ్చం తెలుగు టీవీ యాంకర్ లా చలాకీ గా,

“హల్లో అండీ! హౌఆర్యూ అండి? ఇవాళ చాలా హేప్పీ డే అండి. ఎందుకంటే పాప్యులర్ సింగర్ మనో గారు కేం టు సింగ్ ఇన్ అడిలైడ్ అండి! ఆయన మెనీ లేంగ్వేజస్ లో ఆల్మోస్ట్ ట్వెంటీ టూ థౌజండ్ సాంగ్స్ సింగ్ చేసారన్నమాట. సో లెటజ్ ఎంజాయ్ ది ప్రోగ్రాం అండీ!” అంటూ ప్యూర్ టెల్గూ లో మాట్లాడారు.తరువాత వచ్చిన కన్నడ సంఘ ప్రతినిధి నమ్రతతో, “నమస్కార! ఈగ నమ్మ కన్నడ మక్కళు…” అంటూ కన్నడ కస్తూరి లో సౌమ్యంగా మాట్లాడుతూ మనో గారి మొదటి కన్నడ పాటతో మొదలుపెట్టి సంక్షిప్తంగా ఆయన పాటల వివరాలను ఆసక్తికరంగా చెప్పారు. తరువాత వచ్చిన తమిళ సంఘం ప్రతినిధి కొంచెం హడావిడి చేసినా, కల్తీలేని అరవం లో చక్కటి వ్యాఖ్యానం ఇచ్చారు. 

ఏ స్పీచిలూ హంగామా లేకుండా మనో గారు “హర్ ఘడి బదల్ రహీ హై రూప్ జిందగీ” అనే పాటతో ప్రారంభించారు. తరువాత తెలుగు తమిళ కన్నడ భాషల్లో ఒక్కొక్క సోలో పాడారు. తరువాత ఔత్సాహికులైన ఆడిలైడ్ కళాకారిణులతో కలిసి కొన్ని యుగళ గీతాలు పాడారు.

“మాటే మంత్రమూ” అనే సీతా కోక చిలుకలోని పాటకి ఆయనతో గొంతు కలిపి పాడే అవకాశం నాకు దక్కింది.

స్థానిక ఆర్కెస్ట్రా తో కూడా కలిసి ఆయన కొన్ని పాటలు పాడారు. మరీ కొత్తవి, మరీ పాతవి కాకుండా ఆయన చక్కటి పాటలు ఎన్నుకున్నారు. “ముకాబలా”, “శంకర్ దాదా” పాటలకి ప్రేక్షకులనుండి అనూహ్యమైన స్పందన లభించింది. అయితే కొత్త పాటల సాహిత్యం మీద నాకంతగా సదభిప్రాయం లేకపోవటం వల్ల వాటినంతగా ఆస్వాదించలేకపోయాను. “లక్సు పాపా లక్సు పాపా లంచి కొస్తావా” లాటి సాహిత్యం లో ఏమందం వుందో కానీ ఆ అందం నాకైతే కనిపించటం లేదు.

రిహార్సల్ కని శనివారం ఉదయం ఆయనని కలిసాను.

“ఏ పాటండి మీరు పాడేది?” అని అడిగారు.

పాట చెప్పగానే తన దగ్గరున్న ఐ-పాడ్ లో ట్రాక్ కోసం వెతికారు. ట్రేక్ దొరకగానే దాన్ని స్టీరియో లో పెట్టి, నేను ఎక్కడ నించి పాటెత్తుకోవాలో, ఏ చరణం దగ్గర ఎంత గేప్ ఇవ్వాలో వివరించారు. ఆలా అందరితో అన్ని పాటలూ వివరించి ప్రేక్టీసు చేయించారు. ఏ భేషజాలూ లేకుండా  స్థానిక కళాకారులని అలా ప్రోత్సహించటమూ, ఆ ఙ్ఞాపక శక్తీ, ఆయన సింప్లిసిటీ చాలా బాగనిపించాయి. భారత స్వాతంత్ర్య దినోత్సవం సందర్భంగా ఆయన అందరు కళాకారులనూ కలుపుకుని “వందే మాతరం” పాడేరు.

మొత్తం మీద చక్కటి కార్యక్రమమే అయినా మంచి ఆడిటోరియమూ, సమయ పాలనా, హుందాగా ప్రవర్తించే శ్రోతలూ వుండి వుంటే ఇంకా రక్తి కట్టి వుండేది

ఆదివారం(ఆగస్టు పదహారు) : సిక్కిల్ గురుచరణ్- కర్ణాటక సంగీతంలో ఉదయిస్తున్న తార! ఆయన సంగీతం నేను 2008 డిసెంబర్ లో మద్రాసు మైలాపూర్ ఫైన్ ఆర్ట్స్ హాల్ లో విన్నాను. ఆ రోజు ఆయన పాడింది సరిగ్గా గంటన్నర. కానీ ఆ గంట సేపు శ్రోతలని కదలకుండా కుర్చీలో కట్టి పడవేసారు.

సాధారణంగా కర్ణాటక సంగీతం కచేరీలో సంప్రదాయం ప్రకారం వర్ణం పాడినతరువాత, విఘ్నేశ్వరుణ్ణి స్తుతిస్తూ పాడతారు. గురుచరణ్ మద్రాసు కచేరీలో వర్ణం తరువాత పాడటానికి మామూలు కీర్తనలేవీ పాడకుండా, మలహరి రాగం లో  ”శ్రీ గణనాధ సింధూర వర్ణ” అనే గీతాన్ని పాడారు. ఇది పిల్లలకి సంగీతం పాఠాల్లో మొదట్లో నేర్పించే  బాల పాఠం. ఇలాటి చిన్న సరళమైన గీతాన్ని ఆయన దాదాపు ముప్పై నిమిషాలు ఆలపించారు! ఆ రోజు ఆయన పాడిన తిల్లాన కూడా చాల బాగుంది.

అడిలైడ్ కచేరీలో ఆయన సావేరి రాగంలో వర్ణం తరువాత మోహన కల్యాణిలో ముత్తయ్య భాగవతార్ గారి “సిధ్ది వినాయకం” పాడారు. ఆ రోజు ముఖ్య రాగంగా అయన “కర్ణాటక దేవ గాంధారి” రాగాన్నెన్నుకుని, మైసూరు వాసుదేవాచార్యుల కీర్తన “భజరే రే మానస” అద్భుతంగా పాడారు. “రాజకుమారం, రామం” అన్న వాక్యం దగ్గర ఆయన చేసిన స్వర కల్పనా ఉయ్యాల మీద కూర్చున్న అనుభూతినిచ్చాయి.

అర గంట టీ విరామంలో అందరూ ఇళ్ళకెళ్ళి పోతారని అనుకుని, ఎవరూ వెళ్ళకుండా ఆడిటోరియంలోనే వుండటం చూసి పొంగి పోయి, శ్రోతలకొక కానుకగా రాగం తానం పల్లవి సమర్పించుకున్నారు. లతాంగి, నళినకాంతి, రేవతి రాగాల్లో రాగం తానం పల్లవి శ్రోతలనెంతో అలరించింది. అయితే తానానికి మృదంగ సహకారం కూడా తోడయింది. సాధారణంగా అలా జరగదనుకున్నాను. పల్లవి దగ్గరే మృదంగం తోడవుతుందని నేననుకోవటం. తిల్లాన పాడకుండా మూడు కాలాల్లో తిరుప్పుగళ్ పాడేరు. మొత్తం మీద చాలా కాలం గుర్తుండి పోయే కచేరీ. 

గురుచరణ్ , అమ్మమ్మలిద్దరూ (సిక్కిల్ నీలా – కుంజుమణి- వేణు విద్వాంసులు) మా శ్రీవారు మురళీధరన్ గారి గురువులవ్వటం ఇంకొక విశేషం. ఇప్పుడిద్దరూ బాగా పెద్ద వాళ్ళైనా మద్రాసు వెళ్ళిన ప్రతీ సారీ వాళ్ళ దర్శనం చేసుకుని ఒక కొత్త పాట నేర్చుకుని (బోలెడన్ని తిట్లూ దీవనలూ మూట కట్టుకుని) మరీ వస్తారు మురళి. 

రెండేళ్ళ క్రితం సంగీతం టీచరు తిట్టిందని చిన్నబోయిన మా మధూని చూసి నవ్వుతూ “ఇంత పెద్దయిన నన్ను మా టీచర్లు ఎలా తిడతారో విను” అని తన క్లాసు రికార్డు చేసిన కేసెట్టు పెట్టారు.

“ఎన్నప్పా వాసికిరే! పడ పడా అని  అడిక్కిరదు ” (ఏమిటబ్బాయ్ నువ్వు వాయించేది? పడ పడా అని కొడుతున్నట్టుంది)  అన్న వాళ్ళ టీచరు చిరాకు విని మా అమ్మాయిలిద్దరూ తల్చుకుని తల్చుకుని నవ్వుతారు.

—————————————————————

రెండు రకాల సంగీతాలనీ ఆస్వాదించాను. కానీ కాల పురుషుడి పద ఘట్టనలూ, వివిధ రకాల సంస్కృతుల తాకిడులూ తట్టుకుని నిలబడగలిగే సంగీత సాహిత్యాలే ఒక జాతి సంస్కృతికి నిదర్శనాలేమో, అని అనుకున్నాను.

కొద్ది కాలం కింద పొద్దు లో వచ్చిన నా కథ ఇక్కడ చదవండి.

http://poddu.net/?p=3142

మార్చి నెల కౌముదిలో వచ్చిన నా కథ ఇక్కడ చదవండి.

http://www.koumudi.net/Monthly/2009/march/index.html